Klonorchoza

Za rozwój klonorchozy odpowiedzialne są przywry dostające się do ludzkiego albo zwierzęcego organizmu razem z surowym mięsem ryb, a także innym pożywieniem. Dobrą wiadomością dla chorych jest to, że klonorchoza jest całkowicie uleczalna, złą natomiast fakt, że czasem prowadzi do rozwoju zmian nowotworowych. Najwięcej zarażeń odnotowano w południowo-wschodniej Azji, choć choroba występuje na wszystkich kontynentach. Główną przyczyną globalnego zasięgu choroby jest import rybiego mięsa.

Larwa zwiększa ryzyko pojawienia się zmian nowotworowych, gdyż drażni ściankę przewodów żółciowych. Podrażnienie skutkuje powiększeniem nabłonka i prowadzi do przetworzenia komórek, które zmieniają swoją charakterystykę.

Objawy zarażenia nie zawsze występują i rzadko są na tyle wyraźne, by na ich podstawie zdiagnozować chorobę. Jeśli objawy się pojawią, może do nich należeć utrata masy ciała, brak apetytu, a także zmęczenie „bez przyczyny” oraz swędzenie.

U chorych można także zaobserwować zaczerwienienie dłoni, zwłóknienie ścięgien i plamy na skórze – jeśli pasożyt zaatakował wątrobę. U większości chorych pojawia się żółtaczka, a u niektórych także zmiany nowotworowe.

Filariozy

Filariozy to nazwa nie jednej choroby, ale grupy chorób, takich jak loaloza, mansoneloza czy wuszererioza. Są to choroby przewlekłe przenoszone przez nicienie, które z kolei roznoszone są przez muchówki. Filariozy występują przede wszystkim na terenach tropikalnych. Najwięcej zachorowań odnotowano w Azji oraz we wschodniej Afryce.

Wśród objawów choroby wymienić możemy bóle głowy, nudności oraz zapalenie naczyń, jednak w zdecydowanej większości wypadków choroba przebiega bezobjawowo. Rozwój choroby może skutkować obrzękiem węzłów chłonnych, wodniakiem jądra lub słoniowacizną kończyn.

Do leczenia filarioz rzadko angażuje się antybiotyki. Najczęściej chorobę zwalcza się przy pomocy leków przeciwpasożytniczych.

Węgorczyca

Węgorczyca to tropikalna choroba pasożytnicza, której leczenie może trwać bardzo długo – nawet kilka lat. Na zarażenie podatne są szczególnie osoby niedbające o higienę osobistą i spożywające niedomytą żywność. Choroba jest efektem zakażenia larwami węgorka jelitowego. Pasożyt ten dostaje się do organizmu przez skórę, a miejscem jego pasożytowania jest ostatecznie przewód pokarmowy. U chorych występują bardzo różne objawy, w zależności od stadium rozwoju pasożyta. Na objawy wpływ ma również intensywność zarażenia.

Możliwe objawy to świąd, zaczerwienienie albo obrzęk. U niektórych chorych pojawić może się kaszel, duszności, krew w ślinie a także zapalenie oskrzeli a nawet zapalenie płuc. Te ostatnie objawy dotyczą sytuacji, w której larwy pojawiły się w płucach chorego. Zdarza się również, że larwy zagnieżdżą się w jelitach. Chory cierpi wówczas na nudności i wymioty, problemy z wydalaniem – zaparcia lub biegunki, brzuch jest wzdęty, chory nie ma apetytu, słabnie i traci na wadze.

Chorobę można zdiagnozować na podstawie próbki kału, śliny albo moczu. Leczenie polega na przyjmowaniu środków przeciwpasożytniczych. W niektórych wypadkach konieczne jest skierowanie do ośrodków leczenia chorób pasożytniczych.

nazwa Flixonase Nasule daje do myślenia dbającym o własne zdrowie dobrą zawiesiną jest flixotide 2mg/2ml służąca do nebulizacji

Kryptosporydioza

Kryptosporydioza w porównaniu z innymi chorobami pasożytniczymi występuje dość często, jednak objawy zarażenia często się nie pojawiają. Choroba jest poważnym zagrożeniem dla osób cierpiących na choroby układu immunologicznego lub posiadających obniżoną odporność z innego powodu.

Jednym z powodów, dla którego kryptosporydioza występuje tak często jest jej źródło – pierwotniak z grupy Cryptosporidium, którego nosicielami są żyjące w naszym środowisku zwierzęta, wśród nich np. gołębie. Pierwotniak może trafić do ludzkiego organizmu również za pośrednictwem zanieczyszczonej wody lub ziemi, a także niedogotowanego albo niedomytego jedzenia.

Typowym objawem choroby jest przewlekła, wodnista biegunka. Jej przebieg jest bardzo ostry i zdarza się, że w kale widoczna jest krew. Pozostałe objawy, które pojawiają się rzadziej, również nie należą do przyjemnych. Możemy tu wymienić nudności, wymioty oraz bóle brzucha. Kolejne objawy to także obniżona temperatura ciała i odwodnienie organizmu. Wymienione objawy nie zawsze występują. Zdarza się, że choroba przebiega bezobjawowo. Nie ma to jednak wpływu na jej zaraźliwość. Niezależnie od wystąpienia objawów choroba jest zakaźna.

Leczenie różni się w zależności od wydajności układu immunologicznego osoby zarażonej. Jeśli układ działa normalnie, choroba ustępuje sama, co trwa około półtora tygodnia. Osoby o zaniżonej odporności powinny natomiast przyjmować środki przeciwwirusowe. U wszystkich chorych konieczne jest uzupełnianie płynów.

Choroba Chagasa

Choroba Chagasa obserwowana jest głównie na terenie obu Ameryk. Schorzenie to jest klasyfikowane jako choroba tropikalna, występuje zarówno u ludzi, jak i zwierząt, a powodowane jest przez pierwotniaka przenoszonego przez pluskwiaki. Pierwotniakiem tym jest świdrowiec, który najczęściej dostaje się do ludzkiego organizmu po ukąszeniu pluskwiaka. Świdrowiec może dostać się do krwi także inną drogą. Możliwe jest np. zakażenie podczas zabiegu transfuzji krwi czy też poprzez przewód pokarmowy wraz z zanieczyszczoną żywnością. Możliwe jest niestety także zakażenie ciążowe, kiedy choroba przenosi się z matki na dziecko.

Efekty zarażenia są widoczne najwcześniej po ośmiu dniach – gdy przyczyną było ugryzienie, a po 20 dniach, gdy do zakażenia doszło z powodu zabiegu transfuzji krwi. W zależności od zaawansowania choroby, zauważalne są inne objawy, które wahają się od zwykłego obrzęku w miejscu ugryzienia aż po problemy z sercem, przełykiem czy jelitem grubym. Te ostatnie dolegliwości mają miejsce przede wszystkim wtedy, gdy choroba jest nieleczona.

Możemy wyróżnić dwie fazy choroby. Pierwszy faza – ostra – trwa około półtora miesiąca. Druga, czyli przewlekła następuje po niej, ale w większości wypadków nie skutkuje poważnymi problemami zdrowotnymi. Natomiast w fazie ostrej jedynie u niewielkiej liczby pacjentów obserwuje się powiększenie węzłów chłonnych, gorączkę albo zapalenie mięśnia sercowego, a także obrzęk okolic oka – jeśli w tym miejscu doszło do ugryzienia. Odnotowano również nieliczne przypadki zarażenia, w których doszło do zapalenia opon mózgowych.

Objawy w fazie przewlekłej najczęściej nie występują. Jednak u jednego na dziesięciu chorych zauważalne są zmiany w okolicach przełyku albo mięśnia sercowego, co skutkuje także zawrotami głowy, bólem zamostkowym, dusznościami oraz kołataniem serca. W przypadku zajęcia przełyku możliwe skutki to niedożywienie, kaszel oraz czkawka, które wiążą się z powiększeniem światła przełyku i jelit.