Choroba Chagasa

Choroba Chagasa obserwowana jest głównie na terenie obu Ameryk. Schorzenie to jest klasyfikowane jako choroba tropikalna, występuje zarówno u ludzi, jak i zwierząt, a powodowane jest przez pierwotniaka przenoszonego przez pluskwiaki. Pierwotniakiem tym jest świdrowiec, który najczęściej dostaje się do ludzkiego organizmu po ukąszeniu pluskwiaka. Świdrowiec może dostać się do krwi także inną drogą. Możliwe jest np. zakażenie podczas zabiegu transfuzji krwi czy też poprzez przewód pokarmowy wraz z zanieczyszczoną żywnością. Możliwe jest niestety także zakażenie ciążowe, kiedy choroba przenosi się z matki na dziecko.

Efekty zarażenia są widoczne najwcześniej po ośmiu dniach – gdy przyczyną było ugryzienie, a po 20 dniach, gdy do zakażenia doszło z powodu zabiegu transfuzji krwi. W zależności od zaawansowania choroby, zauważalne są inne objawy, które wahają się od zwykłego obrzęku w miejscu ugryzienia aż po problemy z sercem, przełykiem czy jelitem grubym. Te ostatnie dolegliwości mają miejsce przede wszystkim wtedy, gdy choroba jest nieleczona.

Możemy wyróżnić dwie fazy choroby. Pierwszy faza – ostra – trwa około półtora miesiąca. Druga, czyli przewlekła następuje po niej, ale w większości wypadków nie skutkuje poważnymi problemami zdrowotnymi. Natomiast w fazie ostrej jedynie u niewielkiej liczby pacjentów obserwuje się powiększenie węzłów chłonnych, gorączkę albo zapalenie mięśnia sercowego, a także obrzęk okolic oka – jeśli w tym miejscu doszło do ugryzienia. Odnotowano również nieliczne przypadki zarażenia, w których doszło do zapalenia opon mózgowych.

Objawy w fazie przewlekłej najczęściej nie występują. Jednak u jednego na dziesięciu chorych zauważalne są zmiany w okolicach przełyku albo mięśnia sercowego, co skutkuje także zawrotami głowy, bólem zamostkowym, dusznościami oraz kołataniem serca. W przypadku zajęcia przełyku możliwe skutki to niedożywienie, kaszel oraz czkawka, które wiążą się z powiększeniem światła przełyku i jelit.